Vrijwilligersuitje 2019

KRINGLOOP HOF verwonderend bezoek op 19/9-2019

”De hele wereld is jouw tuin; behandel hem met liefde.”
De hele stad of dorp is jouw hof; zie hem/haar met liefde
Jouw straat is jouw voortuin; bewerk hem met liefde .
Al jouw medemensen zijn een Zoon van God; wees lief(de).

"Als je er op de juiste manier
naar kijkt, dan zie je dat de
hele wereld een tuin is."

Mist u iets ?

U kunt het vast en zeker ‘aanschouwen’ in “’t Herps Buitenhofke” aan de snel-HEI-weg nr. 11 in Herpen.

Maar meugt ge het vinden; ge meugt het niet meenemen of aanschaffen. Dat breekt de eenheid, zorgvuldig of niet bij elkaar geraapt, gekregen, gevonden en een plekske gekregen in een bijzondere tuin of begroeide ‘opslagplaatst’ van ruim 3000 m2 door een zekere Joan. Een Osse ‘hippie’, 50 +, en dochter van een Doe-het-zelf-zaak in de Osse Ruwaard tot de jaren van de Euro.

Niets is hier van waarde of juist wel, maar alles kent een soort aparte waardigheid.

De vrijwilligers van de Hof van Lof kregen het tuinbezoek cadeau als beloning voor hun noeste arbeid in Megen. Ze keken hun ogen uit in deze kunst-, kitch- en creatuin.

Dick was de eerste en zette zijn voiture zodanig neer dat er bijna niemand de toegang – welcome- kon bereiken. Anders blaften enige honden -klein van stuk- de doorgang niet vriendelijk toe. Gelukkig straalde de gastvrouw al werd ze snel van stuk gebracht. Voor straf moest Dick heel dicht op de auto van de vaak sprintende Joan zetten onder een doorlaatbare overkapping. Of haar auto nog de weg op kan en mag betwijfel ik achteraf zeer. Er waren immers ook nog een Pipo-wagen en een donkere koets, die slechts met een enorme shovel op het terrein waren geschoven. Dick nam nog wel een beetje wraak op het einde door bij het wegrijden de nog zeer intact zijnde groene buxushaag 2 X te rammen, zodat alle mogelijke motten er ter plekke stierven. Daar kan geen spuit tegen op.

Nadat de hele meute -20 vrouw/man- aan tafels waren aangeschoven ging de gastvrouw koffie- en thee zetten. De meesten hadden die al op toen de koffiemelk en suiker arriveerden. Een koekske ontbrak. Dat kwam natuurlijk ook omdat Joan – die mij herkende van de Koepel-tijd 30 jaar geleden- 3 tafels moest ‘bedienen’. En één tafel met wel 10 personen stond in een soort zwart gat. Daar was geen zon te bekennen en dus werden daar de jassen aangehouden. Ons aanbod om te helpen werd resoluut afgehouden: “ Ik doe alles liever alleen, dan weet ik precies wat er gebeurt en bovendien: we moesten ons als GASTEN beschouwen.” , aldus de alleenwonende, blozende gastvrouw. En passant vertelde ze dat ze al 8 jaar in onmin leeft met haar buurman onder één dak; waarschijnlijk een zeer geordend, precies persoon. Zelf woont ze al elf jaar op deze plek, die inmiddels aardig vol-groeid is. Veel oud lijkende parkbomen absorberen best wat geluid van de naastgelegen A-50. Toch weinig zwam gezien, misschien zijn deze bomen b.v. nog te jong of te vitaal op de waarschijnlijk kei gezonde natuurgrond. Nu ligt deze oergrond in de gemeente Oss, vlakbij Herpenduin. Met de Maashorst-gemeenten heeft Oss weinig op. Ze heeft te weinig voeten in deze Maashorst-aarde.

Tegen half twee kwam de mooi opgemaakte en lekker smakende salade op een groot bord op tafel. Op dit bord waren 2 kleine schaaltjes met fruit en een met apart smakende aardappelschijfjes. Joan moest wel tien keer lopen om 2 borden tegelijk op de tafels te krijgen. Ik weet niet of de eerste al klaar was toen de laatsten aan de heerlijke hap begon. Want tussendoor vertelt Joan – vaak op eigen initiatief- ook nog het een en ander over van alles en nog wat. De tuin en haar brein zitten VOL. Ze is een gezellige, goedlachse kakelende kip, een soort blije zoef-zoef. Ze gaf toe dat ze geen groter gezelschap van meer dan 10 personen had gehad, zelfs niet met een high tea of een crea-gebeuren. De met royale kruidenboter gesmeerde bruine crackers smaakten prima. En we konden nu ook melk ingeschonken krijgen. Onze vegetarische Mia moest wel even op haar biologische eitje wachten, wij hadden een gewone, hapklaar gesneden op ons bord.

Het was best logisch want alle kippen in de tuin waren van ijzer of email. Een ijzerhandelaar zou in zijn handen knijpen, want er staan diverse prieeltjes en b.v. stoelen van roestig staal, evenals diverse afrasteringen, doorvlochten door houtige stengels. Neen, niet roestvrij, want alles wordt hier in de natuur ‘opgenomen’. Daardoor hebben we nog veel gemist, zoveel was er ‘overgroeit’. Gerrie kreeg mooie visioenen van haar oude jaren-50 winkeltje.

In een klein keurig afgedekt badje met troebel water was er ruimte voor goudvissen. Dat die soms of vaak verdwijnen of verdwenen is een raadsel voor deze raadselachtige natuur(lijke) vrouw. Vele schilderstukken werden aantrekkelijk door een aardige spreuk erop. Je kunt hier je schilderstalent of je kliedergedachten de vrije loop laten. Ook met klei kan je veel recht breien. Veel paden had ze zelf ‘uit-ge-graven’ waardoor haar schouders en bovenarmen nu nog last hadden van pijnscheutjes. Hoe ze in godsnaam een heel diep liggende vijver heeft gecreëerd is ook in nevelen gehuld. In de herfst zullen daar wel ‘witte wieven’ verschijnen. Je zag wel dat ze een flinke heuvel had geschapen of had laten ‘scheppen’ met als kers op deze zandtaart een uitkijktoren, en die werd prompt beklommen door één van ons, die niet zag dat de hoge bomen ieder uitzicht hadden belemmerd. Dan sta je daar moederziel alleen tussen de kruinen. ’s Winters wel meer zicht op het 2e gezicht.

Nostalgie mensen, ja daar moet je hier voor zijn. Grootmoeders tijd of jaren vijftig wellicht. Met vlijt en liefde -en enige zweetdruppels- hier tot bloei gebracht tussen ook chaotisch levende plantjes en struiken. Tja, geen doorsnee tuin dus. Je kunt er van alles, aldus Joan, ook kamperen b.v. in een tentje , wel met een houten lattenbodem. Kinderen kunnen hier avontuurlijk spelen. Joan heeft in het speciaal onderwijs gewerkt.

Verhoeven, is één van die bijzondere creatieve, zelfstandige van de buitencategorie levende tuinboeven, die een lap grond tot een levende tuin, ja tot een soort WonderHof kunnen maken. Respect, wat mij betreft. Het gaat mij wel boven de natuurpet. Gelukkig ook met een gevoel van pret.

Daarnaast: wat een dynamiek. Goed voor een kiek, al was dat niet toegestaan. Ook dat wilde Joan in eigen hand/beheer houden. Ze bood aan zelf de groepsfoto te kieken, maar dat kon ze toch loslaten.

Ik denk dat ze de afwas op de tafels laat staan, hopend op een flinke bui, al kan dat weken duren. Zonder afwasmachine is één afwasser, annex afdroger er wel een dagje mee zoet.

José en Ann, het was wederom een schot in de roos, al was het nu meer een stokken-roos. Groots, we waren wederom een flink aantal uren be-genadig-d.

Frede de Wit